SVW '27 - De officiele website van voetbalvereniging SVW '27 uit Heerhugowaard

dinsdag 7 augustus 2007

Column: Het spuigat uit

Iedereen gaat na de zomerstop met frisse elan aan een nieuw seizoen beginnen. Vrijwilligers en onvrijwilligers en natuurlijk de spelers. Een gladgeschoren grasmat, groen van cornervlag tot cornervlag. En misschien ook wel in een nieuw tenue gestoken. Alle positieve ingrediënten zijn aanwezig en wat stond begin augustus als kop boven een artikeltje in de krant: Bij voetbal veel beenbreuken. Een mooie opsteker. Lekker. De meeste recreanten hebben nog geen bal geraakt of men wordt al met rampspoed geconfronteerd. Er stond te lezen dat …’jaarlijks ruim 1.100 voetballers tijdens wedstrijd of training hun been breken’... Het schijnt dat spelers in een wedstrijd bijna altijd scheenbeschermers dragen, maar tijdens de training ligt dat een stuk lager, 50%. Ook bovengetekende is een paar keer getuige geweest van dergelijke ongelukken van SVW-leden op de Kabel. De meeste indruk was de eerste breuk die ik meemaakte. Het was ook meteen de ergste. Het moet rond 1970 geweest zijn. Als klein jochie was ik toeschouwer bij onze A1-junioren, die op het c-veld speelden. Ik stond naast het doel van de tegenstander, aan de overkant van de kantine gezien. Daar moesten de doelpunten vallen. Op een gegeven moment komt SVW’er Jaap Scholten met de bal aan de voet rechts het strafschopgebied, aan mijn kant, ingedribbeld. De keeper duikt op de bal, maar ook op de voet van de SVW’er en die valt over de keeper heen. Jaap geeft een brul en kijkt naar zijn onderbeen. En toen zag ik het ook. Het bot stak door de kous heen. Mijn maag draaide om en geschrokken liep ik naar het trainingsveld (nu parkeerplaats) om bij zinnen te komen. Iedereen bekommerde zich om mijn naamgenoot, logisch, maar ik was ook slachtoffer. En mijn kinderhart luchten bij een vertrouwenspersoon bestond toen niet. Heb er nooit met iemand over gesproken en via een krantenartikel komt deze traumatische gebeurtenis weer boven drijven. Hopelijk kan ik met dit Spuigat dit verleden een plek geven. Jaap Scholten heb ik na het ongeluk niet meer op ons complex gesignaleerd. Jaren later nog wel met zijn broer Wil gevoetbald, dat terzake. Na zo’n ervaring is elke volgende breuk een peulenschil. En dat gebeurde tijdens een training, weer het c-veld, begin van een seizoen in tweede helft jaren zeventig. We speelden partijtje op een kwart van het veld rechts bij de kantine. Hank Groot had iets moois in petto, maar daar probeerde Gerrit Hoffer via een sliding een stokje voor te steken. En dat lukte. Gerrit brak letterlijk Hank’s actie af. Verdere details kan ik me van dit vervelend trainingsongeluk niet herinneren. Opvallend is wel dat de veroorzaker aannemer is geworden en het slachtoffer slager. Je verwachtte het eerder andersom. Van de volgende twee gevallen was ik half/geen getuige: in de jaren negentig brak Michel Kroese op het b-veld zijn been door een doodschop van een voetballer van Go Ahead’18 (later gefuseerd en opgeheven). En Joop van der Togt zag op een toen nog Reiger Boys-veld zijn sliding tegen de doelpaal eindigen. De paal gaf geen krimp, zijn been helaas wel. Met deze info hoop ik niet dat de moed van de actief spelende leden hiermee in de schoenen zakt. Een som ter geruststelling. De KNVB telt circa één miljoen leden. Uw kans is 1.100 : 1.000.000 x 100% = 0,11%. Dit is nou wat je noemt een mooie breuk