SVW '27 - De officiele website van voetbalvereniging SVW '27 uit Heerhugowaard

zaterdag 30 oktober 2010

Nieuws: Algemeen

IN MEMORIAM
PIET VAN VLIET

PIET ZOU NA ZIJN VERENIGINGSDIENST NAAR DEM - SVW GAAN……..

maar het is er op die zondag 19 september niet van gekomen, want Piet voelde zich niet goed. De man van 73 die, zo de voorganger in de uitvaartsmis zei, nog niet zolang daarvoor had gezegd: ‘ik weet niet wat ziek-zijn is’ , wilde liever naar huis dan naar Beverwijk om de verrichtingen van zijn geliefde vereniging te volgen. En degenen die Piet goed kenden, voorvoelden al bij deze voor ieder toch onverwachte keuze van een ras SVW-fan wat die dinsdag daarop in Alkmaar bewaarheid werd: zijn dagen waren geteld. Een schok veroorzaakte deze tijding in de gehele dorpsgemeenschap, maar het meeste toch in de verenigingen SVW en KBO, waarmee Piet bijzondere bindingen had en waarvoor hij zich jarenlang heeft ingezet. Niet voor niets waren er bij zijn laatste gang onder de talrijke aanwezigen vele SVW’ers aanwezig, want – en ook dat werd meermalen gememoreerd - we namen afscheid van een man die de dienstbaarheid ten opzichte van vereniging en medemens hoog in het vaandel droeg. Typerend in dit opzicht was zijn slogan: ‘Als het niet over mensen gaat, dan gaat het nergens over!’

Ik leerde Piet in 1971 goed kennen als medelid van de Raad van Elf, een initiatief van SVW waaruit later de carnavalsvereniging GZH zou voortkomen. Hij gaf er toen al blijk van dat gezelligheid en samen feestvieren voor een deel zijn levensstijl bepaalden. Geboren en getogen in Akersloot voetbalde hij jarenlang in Meervogels tot een blessure hem langs de lijn dwong. Hij trouwde in 1961 met Ina en samen trokken ze naar Heerhugowaard om daar de melkzaak over te nemen van Henk Rood aan de Middenweg. Piet, samen met Kretje, op de SRV-wagen langs de weg en Ina in de winkel. “Nag nieuws?’ hoorde ik hem vaak tegen de vrouwen zeggen die in zijn wagen de mandjes vulden. En zo leerden wij hem en hij ons kennen. De binding met SVW werd verstevigd door de stap van hun beide zonen Frank en Marc: als 8-jarigen tooiden zij zich in groen-zwart en beiden beklommen later het vlaggenschip, waarvan Frank in de meest opvallende rol: 70 keer stond hij als verdediger in de basis. Met een glunderende en trotse Piet en Ina als supertrouwe supporters langs de lijn. Beide zonen traden later ongewenst in vaders voetsporen: ook zij werden geveld door blessures, zodat kleinzoon Lijon van Frank in C2 de enige is die nog actief de clubkleuren verdedigt. Met de taak de familie-eer hoog te houden, want dat beloofde Lijon in het uitvaartboekje met de volgende, ontroerende tekst: ‘Als ik moest voetballen, was u er altijd. Ik zal mijn uiterste best doen om een goede wedstrijd te spelen voor u’.

Ondanks zijn drukke werkzaamheden trad Piet toe tot de juniorencommissie. Hij werd lid van de Vriendenclub van SVW . Piet verwelkomde vervolgens als man van de verenigingsdienst SVW’s gasten als onderdeel van de zorg voor een goede gang van zaken bij de vereniging, eerst een tijd op de zaterdag en later een jaar of vijf op de zondag. En dat deed hij met verve. De laatste jaren maakte hij ook deel uit van de schoonmaakploeg die op maandagmorgen de kleedkamers onder de tribune schoonmaakt. ‘Piet langs de weg’, zo noemden ze hem soms, niet alleen vanuit zijn vroegere vak, maar vooral ook omdat je hem vaak tegenkwam op weg naar onder meer het kaartspel, het gymmen, SVW en de bijeenkomsten van de KBO waarvan hij acht jaar bestuurslid was en de laatste vijf jaar vice-voorzitter.

Op de dag van zijn uitvaart stond op de Gerardus-scheurkalender als spreuk : ‘In het leven moet je voortdurend afscheid nemen’. Maar iemand die je in al die jaren zo vaak tegenkwam en hebt gesproken, zou je die nog echt niet eens een keer later elders tegenkomen? Genoemde voorganger die Piet aan zijn ziekbed bezocht, vroeg hem: ‘En Piet, geloof je nog in het leven hierna?’ Piet antwoordde heel diplomatiek: ‘Dat wacht ik wel af’. Dat doen wìj dan ook maar. En mocht het uitkomen van wat ieder hoopt, dan zal Piet mij zeker verwijten dat ik me niet beperkt heb in deze overweging. Want Piet hield van kort, van recht op de man af.
Het is voor Ina en haar familie een hard gelag zo plotseling afscheid te moeten nemen van man/vader/opa, die nog zo vol en actief in het leven stond. Moge de boven beschreven herinneringen aan een man die we allemaal graag mochten, daarbij een troost ziin.

Want wie goede herinneringen achterlaat, leeft immers tweemaal.

Namens het bestuur van SVW ’27,
Jan Tamis, oud-voorzitter