SVW '27 - De officiele website van voetbalvereniging SVW '27 uit Heerhugowaard

maandag 3 november 2008

Nieuws: Algemeen

Keeper Niek Jak: Enthousiast sluitstuk van de SVW-Defensie

Op een tijd die, wat zeker voetballen betreft, zo’n belangrijke rol in zijn leven speelde, namelijk op de zondagmiddag, overleed op 75-jarige leeftijd Niek Jak, een telg uit het gezin van kolenboer Gert Jak van de Derde Kil, een hofleverancier van SVW, want niet minder dan vier van de vijf zoons, te weten Tinus, Cor, Piet en Niek, nu allen overleden, verdedigden met verve de kleuren van de vereniging.

Niek , dus de laatste der Mohikanen, was, getuige de in de bestuurskamer hangende foto van het 20-jarig bestaan (zie uiterst rechts op de benedenrij), al als aspirant een enthousiaste goalie die snel promotie maakte, want op 19-jarige leeftijd stond hij al onder de lat van SVW 2, het befaamde team van captain Piet Scholten, Jan van Diepen, Cees Bankras, Bram van Schagen, Wim Wester, Jaap Breed, Klaas Bos, Gerrit Berkhout, Niek Dekker en Theo Breed. ’s Jaars daarop beleefde Niek het eerste jubeljaar als SVW’er: SVW 2 werd met maar liefst 35 punten uit 18 wedstrijden ongeslagen kampioen.

Met het eerste team ging het toen echter bergafwaarts tot het dieptepunt in 1954, toen het degradeerde naar de laagste klasse. Niek zou echter een positief aandeel geven aan de ommekeer: eind 1955 volgde hij Jaap Buurman op als doelman van SVW 1; hij werd teamgenoot van zijn broer Piet, toen al jaren vaste keus op het vlaggenschip. Driemaal twee gebroeders (Jak, Molenaar en Tamis) maakten deel uit van het elftal dat mede het tweede jubeljaar van Niek voorbereidde, namelijk 1956, toen op de derde juni SVW door een 6-1 zege op DWOW zich uit het moeras van de afdeling bevrijdde en hogerop klom. Zijn zonen René, Rob, Gees en Hans (alle vier oud-SVW’ers; de laatste speelde ook jaren in LSVV 1), zeiden unaniem dat Niek dit kampioenschap als hét hoogtepunt van zijn voetbalcarrière beschouwde.

Nog kort geleden sprak ik Niek - altijd in voor een praatje - nog op het voetbalveld, want als het maar enigszins kon en als zijn broze gezondheid dat toeliet, stond hij ’s zondags langs de lijn. We hadden het over de wedstrijd in Breezand tegen ZAP 2, zo een maand voor het kampioenschap. We stonden met 2-3 voor op het rampzalige moment in de slotfase dat de arbiter naar de witte stip wees. De enige supporter op de tribune, Cor Brink, sloeg zijn handen voor zijn ogen. SVW kon in de strijd om de titel geen punt missen. Een aanloop en het was net of er een tennisbal in een zak meel plofte. Zo krulde Niek zijn lijf rond de bal en bleef ermee roerloos liggen of hij hem nooit meer prijs zou geven, tot zijn teamgenoten hem de eer gaven die hem toekwam!

In 1959 verhuisde Niek, Jo en de kinderen naar Velsernoord om in 1964 terug te keren. Oude liefde roest niet en toen de zaalvoetbal zijn intrede deed, keerde hij tot zijn vijftigste jaar terug onder de lat. Daarnaast deed Niek goed werk als bestuurslid en hij tapte als barmedewerker, samen met zijn vrouw, een goed biertje. Het hofleveranciersschap van SVW hebben Niek en Jo ook in de derde generatie niet prijsgegeven: de liefde voor het spel dat voetbal heet, wordt in SVW’s jeugd uitgedragen door een vijftal kleinkinderen, namelijk Bob, Tim, Barry, Sander en Jolien, wier prestaties Niek altijd op de zaterdag volgde. Dat kwintet zorgt er mede voor dat de naam Jak in SVW-kringen blijft voortleven. En daardoor ook de herinnering aan opa Niek, door velen als een innemende persoonlijkheid ervaren. Die gedachte moge een troost zijn voor Jo, de vrouw die afscheid moest nemen van een SVW’er in hart en nieren.

Namens het SVW-bestuur, Jan Tamis, oud-voorz.