SVW '27 - De officiele website van voetbalvereniging SVW '27 uit Heerhugowaard

woensdag 7 januari 2009

Nieuws: Algemeen

VOLBLOED SVW’ER

DICK TROMP

GOED VOOR ZES SVW
KAMPIOENSCHAPPEN

Op dinsdag 23 december 2008 klaverjaste Dick Tromp nog op de middagsoos in de SVW-kantine ‘De Kink’ en trakteerde hij in een ambiance die hem in een periode van twintig jaar actief SVW-schap zo vertrouwd was geworden , de hele, kaartende meute op een drankje vanwege zijn 72-ste verjaardag daags ervoor. Drie dagen later, op Tweede Kerstdag, stierf hij plotseling, vlak voordat hij de straat zou oversteken, waaraan hij geboren en getogen was en voorts zijn gehele leven heeft doorgebracht. De Van Veenweg dus, die nog Hondenweg heette, toen Dick – Dirk mag ook – op nummer G 89 werd geboren als vijfde van de acht zonen van (land)bouwer Kobus, een telg uit de in Heerhugowaard wijdvertakte Trompenfamilie. Voeg daar de zes dochters nog aan toe en vader Kobus zou, in deze tijd levende, uit zijn 14 kinderen een compleet voetbalelftal met de nodige reserves hebben kunnen putten. Maar in Dicks jeugd was zijn vader allesbehalve voetbalgezind: hij zag zijn zoons al thuiskomen met blessures en zijn bouwerijtje kon dat risico niet hebben.

Vandaar dat de oudste vier op SVW’s ledenlijst ontbraken. Maar bij Dick gloorde toen al iets wat zijn later aanvoerderschap zou kenmerken: hij gaf wat hij graag wilde, niet zomaar prijs. Zijn vader ging overstag: als Dick zijn tuinbouwdiploma wist te behalen, mocht hij op SVW. Handige zet van vaderlief, deze stok achter de deur: het mes sneed zo aan twee kanten en Dick, een late roeping dus, opende als pionier de SVW-deur voor zijn drie jongere broers Kees, Anton en Joop, die samen met hun baanbreker (en voeg daar ook maar even het trio van Cees, Niek en Jaap van oom Piet Tromp aan toe) jarenlang de eer van de familie en SVW hooghielden en hun ouders uiteindelijk, en wellicht nooit gedacht, nog tot hofleverancier van de groenzwarten promoveerden. Die vader Kobus: ik, zijn buurjongen van G 92, zie hem tijdens vakantiewerk bij koppiestijd nog de krant in pagina’s losscheuren, zodat ieder tegelijkertijd in het nieuws kon duiken.

Dick begon zijn actieve SVW-periode meteen groots: hij maakte in het seizoen 1955-1956 deel uit van het team dat kampioen werd in de wedstrijd tegen DWOW. Naast mij als middenvoor - het staat me nog helder voor de geest - scoorde hij als linksbinnen met de kop, overigens een specialiteit van Dick, de eerste goal uit een gave voorzet van Cor Boekel. In Theo Koomens boekje ‘Eindsignaal’ , een overzicht van het seizoen 1959-1960, prijkt een foto van de drie gebroeders Tromp in het hoogste elftal van SVW. Het onderschrift wil ik jullie niet onthouden:‘Het zijn Joop (17) ,Kees (21) en Dick (23) Tromp. Joop speelt rechtshalf en belooft veel voor de Heerhugowaardse tweedeklasser. Hij schiet met beide benen en zijn kopwerk is formidabel, Kees valt niet alleen op door zijn lengte (1.92), maar vooral door zijn subliem spelinzicht en Dick, de linksbinnen, bouwt bekwaam de aanvallen op’.

De beginjaren zestig brachten voor Dick nieuwe hoogtepunten: hij was in 1962 aanvoerder bij het kampioenschap van SVW in de beslissingswedstrijd tegen Blokkers; ’s jaars daarop had hij aandeel in de double met promotie naar de KNVB; weer een jaar verder werd hij met SVW 2 kampioen en speelde toen ook mee in de befaamde wedstrijd tegen KFC 3 op kermiswoensdag, die ook de reserves in de KNVB bracht ondanks het feit dat je het kermisbier hoorde klotsen. In 1964, nadat het beste juniorenteam dat SVW ooit heeft bezeten, een ware revolutie bracht in de selectie, verenigde de groep van ouwe-getrouwen zich tot SVW 4, dat het als veteranenteam 28 jaar zou volhouden.

Het was Dick jammer genoeg niet gegeven deze periode geheel uit te dienen. Hij speelde er tien jaar in, was daarvan 7 jaar aanvoerder, maar sloot met titels voor SVW 5 en SVW 9 in 1975 zijn indrukwekkende erelijst van zes kampioenschappen af. Noodgedwongen, want een ingrijpende hartoperatie hield hem voorgoed aan de zijlijn. Dick was een gave SVW-er en nauw betrokken bij alles wat de vereniging aanging. Humoristisch in de omgang , op vergaderingen (bij de rondvraag net als zijn broer Kees) en bij de nazit; met onbetwist leiderscapaciteiten wat in diverse aanvoerderschappen tot uiting kwam. Hij nam als vanzelfsprekend deel aan de vele acties uit het nu al verre verleden, vaak ontsproten aan de brein van Bram van Schagen. Smaakmakend was bijvoorbeeld de snorrenactie van 1961, waarbij een groep SVW-ers zwoeren hun snor te laten staan, tot SVW kampioen zou worden. Die van Dick werd uitgeroepen tot de mooiste knevel die hij daarom, mede op verzoek van zijn Gon, voorgoed liet staan. Zijn drie zonen Jack, Dick en Paul hielden en houden jarenlang als actieve SVW-ers en nu in verschillende vrijwilli-gersfuncties, de herinnering aan Dicks heldendaden levendig. Kleinzoon Rick doet dat nog steeds in het SVW-tenue.

Dick was een markante persoonlijkheid; de steeds minder wordende grip die hij de laatste jaren op de dingen had, zal dat beeld nooit schaden. We hebben diepe bewondering voor zijn vrouw Gon en alle anderen die alles in het werk stelden om in de slotfase zijn identiteit zoveel mogelijk te beschermen. Op de avondwake zei zoon Jack het zo treffend: ‘ Dick heeft meerdere malen voor een volle zaal gestaan. Maar je moet toch wel wat in je mars gehad hebben, als je bij je vertrek een volle ‘zaal’ met 500 man bijeen weet te krijgen!’ Dat zegt genoeg. Knap van Dick.

Namens het SVW-bestuur,
Jan Tamis, oud-voorz.