SVW '27 BHV - Neem het stroomschema door om bekend te worden met reanimatie en AED

donderdag 18 september 2008

Column: Uit onverwachte hoek

Dappere rekels werpend in de strijd

Eind januari vertrok Appolonius Konijnenburg, in de voetbalwereld beter bekend als ´Appie Knijn´ alias ´The Godfather´, naar Portugal, alwaar hij in het kader van een hervormingsprogramma ziel en zaligheid geeft teneinde het Portugese voetbal naar Nederlands idee te verfijnen. Wanneer zijn tijd het toelaat, vertelt de ´beer uit het Noorden´, die volgens eigen zeggen het Nederlandse voetbal ´een schop onder zijn sodemieter heeft gegeven´ en daarmee ´het hele establishment van de tering heeft gered´, ons over zijn ervaringen in de Portugese voetbalprairie. Deze week verblijdt Knijntje ons met een verhaal over centebakken, stronthorzels en groene warmte in de kou van de hedendaagse voetbalwereld.

Nu de Portugese competitie volop in zijn gang is, Inzaghi het meest begeerde staal van het Europese continent heeft mogen kussen en de messen geslepen lijken voor het komende EK-toetje bij onze Tirolse Milka vrienden, heb ik de afgelopen dagen gretig gebruik gemaakt van de ruime hoeveelheid tijd die deze wetenschap mij biedt: Portugees zand, Braziliaanse dikbillen en ´snoeikoud´ bier hebben mij de afgelopen weken omgeturnd tot ware ´bon vivant´. Hoewel deze levensstijl mij zeer goed afgaat, gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat de fysieke gevolgen inmiddels als problematisch betiteld mogen worden: mijn overgewicht is, aldus mijn wijffie, gestegen tot 47 kilo. En inderdaad, hoewel ik niet mag klagen over de lengte van mijn mannelijkheid, slagen zelfs A-kwaliteit lijmklemmen er niet in mijn vriend van weleer zichtbaar te maken, hoewel dit ook te maken kan hebben met de niet geringe onderkin die zich inmiddels meester van mij heeft gemaakt. Hoewel er dus te klagen valt, kan ik met een gerust hart zeggen dat ik mij zelfs in dagen van welverdiende rust bewust ben van talloze liters voetbalbloed die op volle toeren door mijn behaarde vissersbast gieren.

Heerlijk is het om in de vroege Portugese morgen langs een vers dampend voetbaltapijt te staan om de nieuwe Luis Figo op de kop te tikken. Heerlijk is het om op straat voor de zoveelste keer een krabbel te zetten. Heerlijk is het ook om na de vele ontmoetingen die ik beroepshalve al heb gehad, nogmaals het voorrecht te hebben mijn weg gekruisd te zien met een van de vele sterren uit het land van Koning voetbal.

Zomaar een zondag in juli, 2007... Waar ik mij opmaak voor een heerlijk, vers en ijskoud Sagres biertje, word ik in eerste instantie onaangenaamd verrast wanneer het niet het vloeibare goud is dat mijn tong streelt, maar bittere zandkorrels, afkomstig van een venijnig effectballetje dat zich met volle snelheid op mijn dikke harses ploft, zijn die zich tussen mijn tanden/cashewnootjes opdringen. Een fractie later maakt mijn woede plaats voor een haast paradijselijk vreugdegevoel wanneer mij duidelijk wordt dat dit ´laffe lopje´ afkomstig is van de grootmeester der Portugese voetbalgeschiedenis, de ´Cruijf van het Zuiden´, die met een grijns duidelijk maakt dat hij de ondergetekende is van deze bittere boodschap. Een grijns die ik in 99 van de honderd gevallen zou beantwoorden met een keiharde Hollandse vuistslag, maar die mij in dit geval, bij deze ontmoeting met ´Zwarte Panter´ Eusébio, haast op de knieen dringt. Ook hij, blijkens het inmiddels buiten proporties geraakte centenbakkie dat toendertijd de harten van vele Portugese meiden deed kloppen, niet vergeten door de tand des tijds...

´SSSvvvwww´....´Kagmán’...de Vies, de Goedu, Comándur´, Hesss, Relie...In een Romarioachtig ´Portunederlands´, een haast lachwekkend en zeer vreemd aandoend taaltje, neemt Eusébio het heft in handen en begint onze conversatie. `Wat wil je nou man, als je hier bent gekomen om mijn Hollandse eergevoel op de proef te stellen, kun je beter optieften,´ is mijn eerste gedachte. ´Als je hier bent gekomen om me met een nergens op lijkende spraakwaterval een pain-in-the-arse te bezorgen....Het bier maakt plaats voor concrete gedachten, en dan is het besef daar: SVW’27, op weg naar successen. In een enerverend gesprek vertelt Eusébio over het goede gevoel dat de ´Komkommoros de Heerhugowaard´ hem geven. Over die denderende aanval, die ´Lobanovsky-achtige´ trainer. Over een club die hem doet denken aan toen, tijden waarin voetbal synoniem was voor vriendschap en het daarmee gepaard gaande gevoel van onoverwinnelijkheid. Over een club die de spot drijft met de wetten van een steeds onpersoonlijker wordende voetbalwereld.

Een club die zich niet gek laat maken door het succes en aan de hand van een sterke ´cultuurcommissie´ haar naar goedkope kroketten geurende kantine, naar pis stinkende houten tribune, kankerende 70+érs langs de lijn en eigen kroost op het veld op geen enkele wijze lijkt te willen verliezen. Over de naar oud bier geurende ´Ome Sjon en tante Bep´-cultuur, die in een wereld van Armani-pakken en whiskylucht nog altijd garant staat voor een pilsje op zondagmiddag en waar de echte voetballiefhebbers niets te kort komen. De Portugese zon maakt plaats voor regen. Na een klaagzang over zijn inmiddels vierde vrouw te hebben aangehoord, vertrekt ´O Rei da Luz´ in zijn niet met zijn leeftijd en ´image´ corresponderende Ferrari-bolide naar zijn waarschijnlijk buitenproportionele villa. Het is 16.30. Om te voorkomen dat mijn ballen mijn broek uit soppen, laat ik het strand en de regen voor wat het is en zoek ik beschutting in mijn wagen.

Terwijl ik mij richting Lissabon dirigeer, gaat mijn telefoon. Hoewel ik geen trek heb mijn vrije dag nogmaals met nikszeggende bullshit te bevuilen, neemt de nieuwsgierigheid de overhand wanneer ik zie dat het hier gaat om een Hollands telefoontje. ´Met een SVW supporter,´ klinkt een veel te geanimeerde en daardoor irritante stem aan de andere kant van de lijn. In een drietal minuten durende conversatie is de als beter bekend staande playboy/golfyup/rijkeluiszoon welke zich suppoost noemt die zich als een zoemende stronthorzel om mijn kop heendraait en mij alsnog een zweetnaad en vochtige schaamstreek bezorgt. Of ik een stukje wil schrijven voor SVW’27.

Wanneer ik ´s avonds mijn bed in glij, realiseer ik mij dat het een dag is geweest met een hoog ´SVW-gehalte´. Alsof het van boven kwam. Alsof die ouwe daarboven zei: ´Toe Knijn, schrijf ff wat.´Reden genoeg dus om het gele goud, dat wegens een welverdiende vakantie voor deze dikkerd al enige tijd eenzaam in een hoek lag, weer eens eventjes te verwennen. Want hoewel mijn, laten we zeggen ´fysieke´ band met het groen zwarte vooralsnog beperkt blijft tot enkele ´aanwezigheden´ in het 1ste dan wel 2e en mijn steeds beter wordende gevoel werd afgebroken door een rake treffer in mijn linkerhand, is er een herinnering die zich, in welke mate dan ook, voorgoed in mijn hart heeft opgesloten.

´Een warme club met een stevige kern´: dat waren de woorden van Pim ´dut rooit allegar nergens nar´ Kaagman en Dick ´schele makakoe´ Knijn tijdens de ietwat klandestien aandoende onderhandelingen tussen de gelen en Horineze toptalenten E. Riley en R. Commandeur tijdens het voorjaar van 2007. Onderhandelingen die zouden worden besloten met heerlijke champagne en lachende zaakwaarnemers. Een transactie die de geschiedenisboeken in zou gaan als geruchtmakend (er zouden enveloppen met inhoud zijn uitgewisseld) en SVW volgens de vieze boekjes en het ´publieke geheim van ´De Kabel´ in staat stelde extra uitbreidingsinvesteringen te doen.

Nu, een paar maanden en veel sportief geluk en verdriet later, is maar weer eens bewezen dat de voetbalwereld, hoe paradoxaal, in onvoorspelbaarheid voorspelbaar lijkt. Waar handhaving het credo leek en de angst voor vernedering her en der de kop op stak, hebben de groenen nu al bewezen dat zekerheden beperkt blijven tot het hier en nu en dat er alle reden is tot hoop op hernieuwd succes. Een club waarin het groen vuur is dat, in een voetbalwereld die zo langzaam aan naar de klote wordt geholpen door investeringsmaatschappijen en louche zaakwaarnemertjes cq. maffiabazen, warmte en genegenheid biedt. Elke zondag zullen de mannen van SVW 1 in een bittere strijd tegen elke tegenstander het zuur voor de ogen spelen om zo een ticket naar successen te bemachtigen.

Ik wens SVW 1 al het mogelijke geluk en ga ervan uit dat er gespeeld zal worden met vuur, passie en hartstocht in een spektakelstuk dat slechts winnaars zal kennen. Het veld op met vertrouwen, het haar in de scheiding en het hart gevuld met een diepgroen vuur; diepgroen als de vlag van ´De Kabel. Hup Stoere Jongens..HUP SVW!

Verworden tot bedrog en patserij
De voetbalwereld in averij
Kijk aan, verbazing, eens te meer
Hup stoere mannen,doe het weer

Vlieg Groene Trots
Zweef over het Groene Godscadeau
Vlieg Groene Trots
Uit het hart, zie daar de ´flow´

Supporters, spelers hand in hand
Samen voor even naar het beloofde land
Zweet en tranen, diepe pijn
Een eeuwige herinnering, genot zal het zijn

Vriendschap, eenheid, ´verbroederij´
Nogmaals, Waardse trots, zij aan zij
Pislucht, Ome Sjon en Tante Bep
Schijteren trompetten: retteketet

Gras in de naad, de knieen stuk
Bebloede tricots, ´what the fuck´
Groen over de schouders, volmaaktheid spreekt
Strakke smoelen, tegenstander verbleekt

Stoere mannen, de strijd wacht
Hernieuwd succes, nooit gedacht
Het net gebold, victoria gepakt
Een warme douche, schuimend goud dat wacht