Pils Cup 2011: Weekend 1
De zomervakanties van mij als amateurvoetballer beginnen steeds meer op elkaar te lijken. Na het laatste fluitsignaal van weer een seizoen pezen in de polder pak ik mijn koffers richting de zon om ergens in de maand augustus pas het wereld wijde web te raadplegen wanneer er weer gespeeld moet worden. Met andere woorden: Ik kan privé en werk goed gescheiden houden. Afgelopen zomervakantie veranderde dat. Mijn blik was na de laatste competitiewedstrijd vorig jaar al op het nieuwe seizoen gericht, want het klikte met het team, de technische staf wist Mike Douma terug te halen op het oude nest en er waren concrete plannen voor sponsers en daarbij nieuwe tenues. Is het jaar dan eindelijk aangebroken waarin wij kampioen worden?
In de zomer volgde er dan ook veel mailverkeer tussen Rik, Lennart, Rob en mij en daarna met Emiel en Gerard die zich opofferde als suikerooms. Ik herinner mij nog een bijeenkomst op een nietszeggende dinsdagavond bij Gerard thuis om te praten over de shirts. Emiel en Rik waren ook aanwezig. “Wilt er iemand thee? Ik heb net gezet”, zegt een opgewekte Gerard. Vreemd, we kijken de kamer rond en zien waarom Gerard deze avond zo vrolijk is: vrouwelijk gezelschap op de sofa! “Dubbel geboekt Bes”, vraagt Rik zich af? Het zwijgen van Gerard zegt voldoende. Binnen een mum van tijd is de bijeenkomst afgelopen, zijn de shirts, sokken en broeken besteld en gaat Emiel achter de bedrukking aan. Bes ging verder met zijn date en wij gingen op zoek naar bier in Het Waertje.
Zondag 28 augustus. De dag dat de mannen van Het Twaalfde de eerste meters gaan maken van het seizoen tijdens de Pils Cup. Het doet mij goed om alle koppen weer te zien, hier en daar wat bruiner dan normaal, toch is de sfeer anders dan normaal. Iedereen is nerveus voor het moment dat Emiel aan komt lopen met de nieuwe outfits. Met een grote bruine doos op zijn schouder komt hij het complex opgelopen en als kinderen zo blij rennen we richting de kleedkamer waar de shirts één voor één zullen worden uitgedeeld. ‘Nummer 50 voor Bes! Vangen’. Om mij heen zie ik mooie groene shirts met voorop gedrukt "Eppinga Timmerwerken" en achterop "Contimac" (de royalties stromen binnen op moment van schrijven). We hebben niet gekozen voor namen op het shirt, want de kans is aanwezig dat spelers gaan stoppen of er komen juist nieuwe mensen bij. Dus geen Maxi en Mini Pinto dit seizoen of KKSP voor Tim (wat zal deze afkorting nou toch betekenen?)
De eerste wedstrijd spelen wij tegen het zevende én met een nieuwe keeper op het hok: Mike Douma. Ik besloot om de voorbereiding aan mij voorbij te laten gaan om mijn zeer en zeer zwaar gekneusde duim te laten herstellen. Het ging fout tijdens surfvakantie in Frankrijk toen ik een golf van vier meter pakte, het strand op liep en bij het openmaken van een welverdiend pakje appelsap mijn duim toucheerde. Douma deed het naar behoren, maar we gingen toch de bietenberg op met een 2-1 nederlaag. Overigens scoorde Mauro een weergaloze goal waar een grote bananencurve aan zat. Guido nam in de wedstrijd tegen het achtste de handschoenen over en kon een 1-0 nederlaag niet voorkomen, de neus had zelfs een paar puike reddingen. Een nederlaag met een zure nasmaak overigens, want de spelers van het 8e hadden net een dag Mysteryland achter de rug. Daarnaast viel Mike uit met een knieblessure. Balen!
Pils Cup 2011: Weekend 2
Het moest voor Het Twaalfde dan allemaal goed komen een weekend later met de terugkomst van Rob en Kevin. De Tank had zelfs een ervaren keeper geregeld om de goal schoon te houden. Zijn naam: Me’Shell. De mooie plannen konden bij aankomst op sportpark de Kabel al direct de prullenbak in. De eerste wedstrijd tegen het elfde ging niet door. Gebrand als wij waren wilde we toch een balletje trappen, Kevin haalde uit zijn bus iets wat op een bal leek en in een mooie chasses patatte gingen we richting het trainingsveld. Zeven tegen zeven. Bloot tegen shirts. Je kon precies zien wie er wel en wie er niet op vakantie geweest waren. De vader van Bakker kwam aanlopen en schrok zich een hoedje. “Als ze uit zichzelf onderling een partij gaan spelen, dan kan het nog wel eens wat gaan worden dit seizoen.”
Om het beeld compleet te maken liep ik van doel tot doel en liet ik onderweg pionnen vallen. Ik voelde mij op dat moment echt als Louis van Gaal. De gedrevenheid tijdens het partijtje viel op en dan vooral bij Tim. Hij was overal. Tim zette de lijnen uit en wist ook nog een paar doelpunten voor zijn rekening te nemen. Het zag er verdomde goed uit en ik besefte me dat ik heel snel moest ingrijpen. “Niet te vroeg pieken. We moeten zo nog tegen het dertiende spelen”, schreeuwde ik. Wat ik voorspelde kwam helaas uit. We liepen tegen een duidelijke 4-1 nederlaag aan en het ergste was dat de tegenstander pas voor het eerst met elkaar samen speelde. Over de uitslag maakte ik mij nog geen eens zorgen om, dat is scorebordjournalistiek, maar meer over het gescheld onderling op het veld.
Het is maar de voorbereiding en we zijn maar Het Twaalfde, hoe kunnen de meeste nu al zó opgefokt raken? Gelukkig eindigde Rik de middag met een treffende uitspraak: “We zijn nu officieel weer het slechtste team van de vereniging.” Amen.
