Het is herfst in Nederland. Regen, altijd wind tegen, gele en bruine bladeren, boerenkool met worst en lekker op de bank hangen met een knapperend haardvuur op de achtergrond. Voor een keeper is deze periode juist de tijd dat hij ontwaakt. Het stortregent op donderdagavond en veel trainingen worden eerder beëindigd. Ver achterin zie je de lampen nog branden. De keeperstraining, onder leiding van Robert Snoek, gaat altijd door. Het veld wordt na alle duikoefeningen met de minuut slechter. Van top tot teen zwart van de prut, we lijken wel Chileense mijnwerkers. Niets is dan ook mooier om je vol in een modderplas te laten vallen om een bal uit de hoek te plukken. Voor ons geen stamppot en een haardvuur.
De stortbuien bleven boven ons land hangen en we gingen er dan ook vanuit dat de wedstrijd van zondag zou worden afgelast. Niets bleek minder waar. KSV beschikt namelijk over uitstekende velden, geen plassen te bekennen zelfs. We maakten ons op voor de confrontatie met de lijstaanvoerder van de competitie, die alle wedstrijden winnend afsloten. Ons veldspel was verrassend goed de eerste helft, tenminste voor zover ik dat kon zien vanuit het strafschopgebied, want de ene na de andere hagelbui kwam naar beneden vallen. We kregen twee goede kansen en zagen tot onze eigen verbazing dat we de onaantastbare koploper vast konden zetten op eigen helft.
Na een half uur kwam de thuisploeg beter in de wedstrijd en kregen zij ook grote kansen, maar Post voelde zich in zijn element met de stormachtige weersomstandigheden. Ik wist vier één op één situaties te stoppen. Zouden we dan hier gaan stunten? Een counter en een strafschop vlak voor rust maakte snel een eind aan deze gedachte. Na de rust speelden we redelijk, maar niet goed genoeg om terug in de wedstrijd te komen. De thuisploeg kreeg ook geen grote kansen meer, maar liep in de slotfase wel uit naar een geflatteerde 4-0 uitslag en maakte daarmee een eind aan onze ongeslagen status.
Dan heb je na de wedstrijd de hele zondagmiddag nog voor je om door te komen. AZ moest spelen tegen Willem II dus keken we hoeveel pegels we nog over hadden in de portemonnee en besloten we koers te zetten richting ’t Waertje. Komen we daar aan gefietst, waar Tim overigens de etappe wist te winnen na de hele koers niet op kop te hebben gereden, is de kroeg dicht. Tien minuten later kwam de moeder van Natas met de sleutel om de mannen, trappelend van ongeduld, naar binnen te laten. Wachten totdat de kroeg voor ons wordt geopend. Zijn we dan alcoholisten?
Nadat AZ wist te winnen keken we om ons heen en waren we nog altijd de enige in de kroeg. Het was nog geen etenstijd dus besloten we de tijd te doden door gebruik te maken van de flipperkast. Niet zomaar een flipperkast, een Spiderman flipperkast. We voelden ons even weer kleine kinderen. Een topattractie. Daarna op naar de Chinees, hoe cliché. Wie herinnert zich niet die reclame waarin de mannen bij de afhaal Chinees ongeduldig op de klok kijken om op tijd thuis te zijn voor Studio Sport. Het klopt gewoon in het echte leven. Gelukkig was onze bestelling snel klaar en waren we nog op tijd om met Feyenoord supporter Mike Douma de historische 10-0 nederlaag bij PSV op de beeldbuis te aanschouwen.