zondag 11 oktober 2009
Nieuws: Voetbal
Een wonderbaarlijke wedstrijd, want je verwacht dat de accordeonvereniging uit Hillegom geen valse noot speelt.
De scheidsrechter Herbert von Karajan juist hersteld van de Spaanse griep had geen grip op het ritme van de Bolero van Ravel. Zijn dirigentenstokje (dwarsfluit) weigerde dienst, zodat het tegenspel van de twee orkesten voortdurend het ritme kwijt waren.
De eerste accordeonisten-spits liep voortdurend voor de muziek uit. Deze dissonant werkte bovendien de laatste paukanist van SVW binnen de kortste keren uit de orkestbak.
Von Karajan stond juist zijn bril te poetsen, zodat het fluitconcert van de concertgangers zijn attentie niet kreeg. Zijn hoorapparaat is namelijk aan zijn bril verbonden. De jonge musici verhoogden onbewust het tempo in allegro moderato. Dat werd Von Karajan teveel en besloot het muziekstuk opnieuw te beginnen. Gelukkig liep dat parallel met een doelpunt voor SVW.
Nadat een paar orkestleden het met elkaar aan de stok kregen en de 2 – 0 op het scorebord zou moeten verschijnen, besloot de SVW souffleur Molenaar de 1e violist Pepijn op een andere plaats te zetten en wel op de Bank.
Pepijn gebruikte zijn vioolstok als satehstok en dat stond niet in het muziekstuk. Persoonlijk begreep ik Pepijns frustratie. Steeds als Pepijn een solo ten gehore wilde brengen deden die accordeonisten vervelend. Dat Von Karajan zijn bril steeds stond schoon te maken hielp ook niet echt mee.
Het spel kreeg zijn hoogtepunt toen in de finale Von Karajan drie maal achtereen zijn dwarsfluit ten gehore bracht. Dat was tijdens de apotheose van een doelpunt, de aftrap en het sluitstuk en dat alles in 5 seconden. De topartiest Rico lag nog tussen de coulissen en maakte het hoogtepunt van het concert dus niet bewust mee.
B.E. Zoeker