dinsdag 7 april 2009

Nieuws: Voetbal

'Duurde een voetbalwedstrijd maar twintig minuten'

(1 maart 2009)
Vrone 9 – SVW’27 9 (5-3)

1-0, 2-0, 3-0, 4-0, 5-0,
5-1 Rob de Rijcke, 5-2 Dennis Oudhuis, 5-3 Tim de Rijcke

Op naar dé onbetwiste nummer één van de competitie, Vrone uit Sint Pancras. De groen-zwarten formatie had nog geen duel verloren en een positief doelsaldo waar zelfs een krokodil kippenvel van zou krijgen. Toch hadden we allemaal het gevoel dat we op bezoek bij de koploper punten zouden pakken. Daarvoor was zelfs al ruimte gecreëerd in de tas van Bakker. De geruchten gingen echter dat Vrone niet vanwege hun sublieme combinatiespel bovenaan stond, maar door hun fysieke kwaliteiten. Een gestrekt been hier en een elleboog daar en wat opstootjes leidden eerder dit seizoen al tot gestaakte wedstrijden en werden er dus extra telefoontjes gepleegd om in plaats van twee, vier scheenbeschermers mee te nemen. Het plaatje klopte helemaal toen we het slechtste veld kregen aangewezen om te spelen. Er lag amper nog gras en de lijnen waren ook niet meer te zien.

De vriendin van Hugo maakte het echter te bond. Ze ging heulen met de vijand voorafgaande aan de wedstrijd door een team foto te maken van de tegenstander. De schrik voor de tegenstander was in één klap verdwenen. De koppies stonden op scherp. De vedette hing echter de grapjas uit door ook plaats te nemen op de teamfoto. Als Vrone later dit seizoen kampioen wordt, en die kans is groot, staat deze brutale man toch wel even op de kampioensfoto. Fantastisch. We begonnen goed aan de wedstrijd en sinds tijden weer in onze vaste samenstelling. De tegenstander was verrast dat ze gedurende de eerste helft naar achteren werd gedrukt. De mooiste aanval moest dan nog worden opgezet. Post pakt de bal op zijn eigen helft, maakt een schitterende één-twee met de vedette om vervolgens Rik op de linkerflank de diepte in te sturen. Als een ouderwetse buitenspeler haalt hij de achterlijn, raakt het krijt aan met het puntje van zijn schoen en legt de bal diagonaal terug op de meegelopen en krijsende Post. Deze aanval verdiende een doelpunt, maar helaas raakte ondergetekende de bal compleet verkeerd. Doodzonde.

Na die geweldige twintig minuten kregen we uit het niets een doelpunt tegen. Een schot op de lat ketste terug het veld waarna de spits ongehinderd de 1-0 kon binnentikken. Vanaf dat moment ging het voetballend iets minder en was bij hun elke kans een doelpunt. De 2-0 was randje buitenspel, tenminste daar ging iedereen van uit, alleen speelden beide elftallen in groene shirts en dan wil je nog wel eens een tegenstander als je eigen teamgenoot zien. Vlak voor rust viel ook nog de 3-0. Tim was toen al de wedstrijd uitgeschopt en lag met een dikke enkel buiten de lijnen. Twee jaar geleden uit bij Alkmaarsche Boys, ook een schopteam, moesten ze hem ook al hebben. Hoe komt dat toch? De ouders waren inmiddels al aangekomen bij het veld en hadden dus de eerste twintig minuten dus gemist, misschien was dat wel het omslagpunt. Guus zag Tim op de grond liggen en riep: “Opstaan en doorlopen”.

Na de rust suste de wedstrijd in slaap. Wij konden niet meer brengen wat we de eerste helft hadden gepresteerd en ook Vrone geloofde het wel. Ze scoorden echter nog wel twee keer en dat had zelfs nog meer kunnen zijn. Maar schijn bedriegt. We susten de tegenstander natuurlijk met opzet in slaap. Na de 5-0 maakten we in een tijdsbestek van vijftien minuten drie doelpunten. Dit hadden ze nog nooit meegemaakt en het schelden op elkaar was dan ook al van ver buiten de omgeving te horen. Rob scoorde uit een vrije trap die de keeper probeerde tegen te houden met de voet, maar compleet miste. Vervolgens scoorde Dennis uit een prachtige steekpass van Rob en de derde treffer kwam op naam van Tim, die goed voor zijn man kwam na een scherpe voorzet van de vedette. Helaas werd er niet meer gescoord, maar we hadden het de koploper knap lastig gemaakt. Eens een keer wat anders dan met 9-1 winnen moeten ze hebben gedacht.

De vedette kreeg echter nog diep in de tweede helft een schop te verduren, daar lusten de honden geen brood van. Een flink opstootje als gevolg rond de middencirkel. Termen als ‘ik ga je poten breken’ of ‘ik moet morgen nog naar mijn werk’ en ‘zeg dat eens tegen je collega’ waren te horen. Post en Bakker gingen er maar bij zitten in het strafschopgebied. Gelukkig liep het niet uit de hand en werd na afloop in de kleedkamer het aankomende voetbalweekend eind mei besproken. Post en Rik hadden lol om de zin ‘zullen we een tafel voor twee nemen’. De kleedkamer was zo druk dat beide heren op een tafel moesten zitten en omkleden.

Post.

Vrone 9 - SVW '27 9

Hoofdsponsors

Jubileumloterij

AZ Talentenplan

Advertentie

Advertenties

Advertentie

Groen Zwarte Maten