SVW '27 - De officiele website van voetbalvereniging SVW '27 uit Heerhugowaard

dinsdag 12 februari 2008

Nieuws: Voetbal

Scheidsrechter man van de wedstrijd

(10 februari 2008)
WMC 4 – SVW’27 9 3-0

Eigenlijk is de uitwedstrijd tegen WMC een soort van een thuiswedstrijd. Drie keer rollen vanaf het eigen complex, de spoorweg over en je bent er al. Het was windstil, het zonnetje scheen en dan pak je natuurlijk de fiets. Hugo had daar andere gedachten over en kwam met de motor aan tuffen. De heenwedstrijd tegen Waard Molenboys Combinatie resulteerde in een eenvoudige 3-0 overwinning, maar toen was uw verslaggever niet ter plaatse. Voor aanvang van deze wedstrijd kwam de scheidsrechter onze kleedkamer binnen om te vertellen dat er op het hoofdveld gespeeld zou worden. Toen al maakte hij een vriendelijke indruk, terwijl hij eruit zag als een gevaarlijke man.

Al een paar minuten na de aftrap had Mike een dot van een kans, maar miste. Vanaf dat moment zijn we eigenlijk niet meer in de wedstrijd gekomen. We speelden wel mee, tikte af en toe een balletje naar elkaar toe, maar het zag er beroerd uit. De spreekwoordelijke ziektes vlogen over het veld en het was de scheidsrechter die toen de hoofdrol voor zich opeiste. “Blijf positief jongens. Je hebt er helemaal niets aan om op elkaar te schelden.” Nog nooit zo’n positieve scheidsrechter mee gemaakt. De thuisploeg kreeg wel gevaarlijke kansen, maar twee keer zat ondergetekende goed in de weg. Zelfs de scheidsrechter ontging dat niet en noemde mij ‘het enige lichtpunt van de wedstrijd’. Via een clutch situatie kwamen we toch op achterstand net voor de rust.

Hangende koppies in de kleedkamer. De boel moest worden omgezet. Al speelden we nog driekwartier zo door dan zouden we nog niet scoren als de tegenstander hun keeper niet zou opstellen. We misten duidelijk een mannetje op het middenveld en er werd geopperd om Post weer als veldspeler te gebruiken. Ik wilde graag doorgaan, maar Remon had geen zin meer om te voetballen in de tweede helft. Uiteindelijk won ik de discussie. We speelden gewoon slecht en met wat meer strijd zou het nog een leuke pot kunnen worden. De tweede helft begonnen we dan ook gelijk goed. We hadden iets meer balbezit, maar creëerden eigenlijk geen goede kansen om terug in de wedstrijd te komen.

De aanvallers van WMC waren wel gevaarlijk. De twee Romeo Castelens konden elke keer gevaarlijk doorkomen aan de zijkanten. Niet dat zij nou ook veel kansen kregen, maar je voelde gewoon dat er vandaag gewoon niet in zat. Vanaf de eerste minuut kreeg je al het gevoel dat we niet zouden winnen. Gek is dat eigenlijk. Toch was het verschil slechts één doelpunt en gokte we nog een smerige Duitse countergoal in de allerlaatste minuut. Helaas. Uit een hele hoge bal, maar dan bedoel ik ook heel hoog, viel de bal goed voor de spits die simpel afmaakte in een één tegen één situatie. In de slotfase werd het ook nog eens 3-0. Balen, maar na wat nachten slapen denk ik te weten wat er aan de hand was. Voor het eerst sinds tijden scheen de zon en voelde het op het veld gewoon lente-achtig aan. Echt zo’n dag voor weinig inspanning en lekker thuis in de tuin te zitten met een bruine pretpaal in de rechterhand.

De omschakeling van koud naar warm weer heeft ons niet goed gedaan. De volgende keer pakken we het anders aan. Gaan we op trainingskamp in het zonnige Spanje om daar een paar nachten in de vele kroegen te vertoeven om te wennen aan het warme klimaat. Hoe dan ook wil ik nog even de scheidsrechter uitroepen tot de man van de wedstrijd. Een man die de moed erin hield. Een man die niet vies was van adviezen. Bij enkele aanvallen aan onze kant vertelde hij hoe het beter moest. “Als je nou de bal zo speelde dan kon je zo de man aan de zijkant aanspelen.” Geweldig en hij had nog gelijk ook. Het mooie weer verzachte na afloop de pijn van de nederlaag en werd er heerlijk op tempo nul naar huis gefietst en gingen een paar mannen nog een zware dag monopoly tegemoet.

Post.